QRacing

20140422-142752.jpg
De droom van MotoArt was nog eens met naam en logo op de kuip van een wegracer te prijken. Die droom is inmiddels uitgekomen met het ‘project’ QRacing.

20140422-170642.jpg
Q staat voor Quentin Koers (14j) die momenteel in de NSF cup van Molenaar uitkomt. Na zijn pocketbike jaren is dit een tussenstap naar de Moriwaki Cup van TKR (Ten Kate Racing). Quentin is de zoon van Roger Koers van MotoPaints waar MotoArt al jaren mee samenwerkt. Er is nu een meerjaren plan in ontwikkeling waar ondergetekende zich met name op het gebied van communicatie mee bezig zal houden.

20140422-171542.jpg
Niet alleen op de kuip maar ook op het pak is MotoArt prominent aanwezig.

20140422-173021.jpg
Mooi is ook de samenwerking tussen het Drenthe College en de nieuwe school TT-Instituut (Top Technition Instituut) en QRacing. Quentin is als mini ambassadeur betrokken bij de PR rondom deze prachtige nieuwe school die momenteel naast de TT Hall bij de noordlus van het TT Circuit gebouwd wordt.
Kortom, het was even stil op de site maar MotoArt is nog altijd volop in beweging.

Diederick

Groene Kerst.

20131225-161118.jpg
De tweede wereldkampioen 2013 geschilderd door MotoArt liet even op zich wachten maar ‘beter laat dan nooit’ zullen we maar zeggen.
Tom ‘the Grinner’ Sykes behaalde op overtuigende wijze het WSBK kampioenschap nadat hij die in 2012 op een halve punt na nog aan Biaggi moest laten.
Voor Kawasaki een enorme ‘boost’ want ze moesten maarliefst 20 jaar wachten op hun tweede WK titel bij de Superbikes. Een titel met een Hollands tintje dankzij de inbreng van Marcel Duinker, de chef monteur van deze Britse topper.

20131225-163008.jpg
Eenvoudig was het niet ondanks mijn enorme inspiratie. Door vele andere werkzaamheden had ik geen tijd om eens goed door te pakken met dit schilderij. Nu, met kerst, dan toch de tijd en rust gevonden om de klus te klaren.
Zoals mijn vriend en collega Roger Koers van MotoPaints Assen al eerder op social media zei: ‘Het wordt een groene kerst.’ Ook bij sneeuw zou het voor ons dus Kawasaki-groen blijven. We gaan de komende tijd weer veel samenwerken en mijn nieuwe schilderij zal dan ook niet alleen via mijn webshop en het Stuurwiel Assen te verkrijgen zijn maar ook op de aankomende motorbeurzen.

Op volle toeren.

20131115-194244.jpg
Nadat Marquez was afgerond ging ik vrij snel naar Valencia voor de laatste MotoGP. Het lukte om de nr 93/100 aan dit supertalent en smaakmaker aan te bieden.

20131115-194736.jpg
Dankzij Bach Lamboo heb ik hier mooie plaatjes van. Marquez signeerde ook een exemplaar voor de verloting tijdens het ‘end of season’ diner van Sporttravel.

20131115-195132.jpg
De nr 1/100 kwam in goede handen terecht.

20131115-195334.jpg
Het was een enerverend weekeinde met mooi weer en prachtige races.
Marquez pakte de titel en mede daardoor ben ik momenteel druk doende met de verzending van losse en ingelijste exemplaren. Zie eerste foto.

20131115-195756.jpg
Graag kom ik terug in deze geweldige stad. Voorlopig moet ik mij eerst even toeleggen op het volgende project: Tom Sykes. ‘the Grinner’ :D

Marc Marquez

Het duurde lang maar met enige trots kan ik nu toch weer een nieuw schilderij presenteren. Een schilderij van het gróotste race talent wat deze wereld momenteel rijk is: Marc Marquez.
De ‘Rooky’ (zijn eerste jaar) in de MotoGP (de universiteit van de wegrace sport) die afstevent op de wereldtitel in Valencia.

20131103-192656.jpg
Ik heb de combinatie van de brute kracht en de pure snelheid van dit gigantische talent willen vastleggen.
Op facebook heb ik mijn volgers laten kiezen uit twee foto’s welke de basis vormde voor het schilderij.

20131103-193343.jpg
Volgend weekeinde dus de ontknoping van het WK en wát het ook wordt: deze coureur heeft veel moois gebracht in de motorsport en menig motorsport liefhebber (m/v) in vervoering gebracht.
Dáár gaat het om.
Gelimiteerd 100st. te koop mét of zonder lijst in de webshop.

Ciao !
Diederick

Eindelijk weer schilderen.

20131024-225155.jpg
Al veel te lang was het stil op mijn site.
Daar zijn twee verklaringen voor. De eerste is facebook. Daar ben ik vrij actief en daar gebeurt zoveel, zo snel en dat gaat zo gemakkelijk dat het een website qua nieuwswaarde overtreft.
De tweede is dat ik vanaf terugkomst van onze fantastische zomervakantie 7 dagen per week gewerkt heb. Uitzondering was de BSB waar ik uiteraard wél ging kijken.
Uitbreiding op het Drenthe college door de week en heel veel Eurosport en andere presentatie en speaker klussen in het weekeinde. Voice over voor Bach’s DV Productions voor de laatste ONK en OW Cup races en afgelopen zaterdag ook nog eens het NK Legobouwen bijvoorbeeld. Mijn spinninglessen op de maandag en dinsdag avond gaan natuurlijk ook gewoon door. Weinig tijd over dus.
Momenteel is het herfstvakantie en het motorseizoen bijna ten einde dus eindelijk weer tijd om te schilderen.
Een privé opdracht liet veel te lang op zich wachten maar kan nu snel worden afgerond.
Al heel lang wou ik twee aanstaande wereldkampioenen schilderen. Eén van de twee ís het inmiddels; Tom Sykes.

20131024-225352.jpg

Dankzij MotoPaints Assen is het zelfs een officiële opdracht voor Kawasaki Europe geworden. Daar zit tegenwoordig Henk Salomons aan het roer en die ken ik nog uit het verleden. Soms is het best handig als je al even meeloopt. De voorbereidingen zijn in volle gang.
De tweede is het grootste talent na Rossi en Simoncelli; Marc Márquez.

20131024-225516.jpg
Daar ben ik inmiddels mee begonnen.
Na de zwarte vlag in Phillip Island is zijn titelkans aanzienlijk geslonken maar ik hoop dat deze superrookie het gaat afmaken in Valencia. Daar ben ik traditiegetrouw weer bij dankzij Sporttravel die daar weer een bijzonder reisje naar toe verzorgd. De bedoeling is natuurlijk om het gelimiteerde schilderij (93/100) daar te overhandigen aan Marquez. Vorig jaar werd gedenkwaardig dankzij Cal Crutchlow.
We gaan het wederom (?) beleven.

Diederick.

Love the ride !

Een ode aan mijn mtb inspiratoren en spinning collega’s: Bas Bartholomeus en Gert Dekker.
Met speciale dank aan Enitha van der Wel, die alles voor ons tot in de puntjes verzorgd en geregeld heeft, en Klaske die mij tot mtb aanzette en nu wel mee ‘moet’. :D

20130810-145738.jpg
Onze Mio fiets-navigatie kent Spanje (nog) niet en we hebben nog geen goede kaart van de omgeving dus gisteravond had ik zelf maar even wat uitgevogeld op mijn laptop.
Het doel vandaag was het azuur blauwe ‘Embalse de la Pedrera’ meer.

20130810-151405.jpg
Eigenlijk alweer te laat pakten we onze huurbikes uit de speciale stalling en trapten we richting het noordwesten over asfaltwegen. Klinkt vrij simpel maar hier, een kilometer of 5 vanuit de kust is vlakke weg een onbekend begrip. Nu ligt ‘ons dorp’ Campoamor, noem ik het maar even, vrij hoog dus al snel konden we afdalen. De Mio gaf al 51,5 km/u aan wat via de gps gemeten dus échte snelheid is. Voor een mtb niet slecht. Via Saint Miguel (wat ook de naam van een zeer bekende Spaanse ‘serveca’ is ;) ) hielden we westwaarts aan om daar zo snel mogelijk het asfalt te verlaten. Ik dacht het meer nu langzamerhand wel te kunnen zien maar nee, éérst moest er wéér geklommen worden. ‘Een meer ligt toch altijd laag?’ opperde Klaske zwaar bezweet en terecht, toen zicht nog even uit bleef. ‘Hoeft niet altijd’ was mijn, uit ervaring klinkende en dus rustgevende, antwoord. Zelf had ik stiekem ook zoiets van: waar blíjft dat meer?!

20130810-145953.jpg
Via een witbesteende gravel route klommen we langs een totaal verlaten soort van avonturenpark waar alleen nog wat stinkende, magere paarden stonden hoger en hoger. Toen kwam de ontladende bevestiging: ineens dook daar een gedeelte van het meer op.

20130810-150122.jpg
Een contrastvol beeld: de inderdaad azuurblauwe, spiegelgladde waterplas, tussen de verdorde Spaanse heuvels. Aan de horizon veel hogere bergen en een serieus grote en groeiende rookpluim van een bosbrand. Op dit hoge punt was de omgeving goed te verkennen en redelijk nabij was bebouwing waarvan ik op dat moment dacht dat het Torremendo was. Koffie had ik nog niet gehad en het vooruitzicht aan een ‘Café Americano’ zoals een grote sterke bak zwarte koffie hier genoemd wordt gaf mij nieuwe kracht. Via wat gewaagde afdalinkjes kwamen we in de ‘resort’ wat dus niet Torremendo bleek te zijn en evenmin was er een horeca gelegenheid op één vaag en gesloten etablissement na.
We moesten nog éven door maar zat van het asfalt kozen we de onbekende, onverharde, door de bush voerende, zware en totaal niet aangegeven, bike route.

20130810-150419.jpg
Deels op zicht, een groter dorp was verderop, en deels op gevoel. Double-track werd single track, single track werd no-track. Harde witte kleigrond wisselde met scherpe steenpaden en soms los zand. Struiken van allerlei soort wisselden. Soms het zicht totaal ontnemend en soms laag en de enkels striemend. Nergens vlak. De track soms zo stijl dat er gelopen en geduwd moest worden maar neerwaarts weer heerlijk op hoge snelheid met een verkoelend briesje. Adrenaline verhogende afsprongen maar daarna altijd weer terugschakelen voor de klim, tot voor het kleinste en achter het grootste blad, soms trappend naar boven met wegslippend achterwiel en bijbehorende euforie als het lukte, maar vaak toch weer gedwongen afstappend om het laatste stukje hijgend en duwend af te leggen.

20130810-150601.jpg
De afwisseling was ongekend. Alles totaal anders dan wat we in het prachtige Drenthe gewend zijn. Veel vogels en wegschietende hagedissen. Toen we ergens onder schaarse schaduw wat water dronken zagen we er een van zo’n 30 cm. Dát hebben we thuis niet. Verder in de verste verte geen levende ziel te bekennen. Uitkijken dus, als hier iets gebeurt… Extra spanning ;)

20130810-162058.jpg
De énige constante twee factoren waren het oorverdovende getsjirp van de krekels en de strakblauwe hemel. De krekels, het moeten er miljoenen zijn, 360 graden rondom hoorbaar. Overal, élke kilometer, niet normaal. De blauwe hemel met de stralende zon. Lekker, denk je bij aanvang. Maar hoe hoger, hoe heter. Hoe later op de dag, hoe gemener deze ‘koperen ploert’ onze huid geselde. Goed voorbereid zaten we dik in de beschermende zonnebrand maar deze zweette zienderogen weg. Veel water drinkend wat ons behoud was en toen, eindelijk, toch het verlossende Torremendo.

20130810-150814.jpg
In de schaduw van een klein kerkje vonden we een minuscuul terrasje waar we voor 6 euro en 30 cent 3 café americano’s een aqua (water) en twee overheerlijke geroosterde broodjes met gerookte Spaanse ham en kaas, aangevuld met olijfolie en zout nuttigden.
Gesterkt stapten we op voor de terugweg. Het was inmiddels vér boven dr 30 graden en we wisten wat ons te wachten stond. Zouden we voor het gladde, glooiende, redelijk gemakkelijke asfalt gaan ?
Wetende dat het laatste stuk, hoe dan ook, omhoog loopt ?
Nope, dácht t niet ! ;)